Notatki z rekolekcji cz.1

Kozia

Nie śmiejcie się.

To pierwsza koza, jaką w życiu narysowałam.

Jakoś nigdy wcześniej nie nadarzyła się okazja.

Choć relacje z kozinkami utrzymuję od dawna :) 

Pierwsze zachwyty

Razem ze mną kundel bury...:)

Niestety póki co tylko w bazgrołkach...

...rain rain go away, come again another day...

W poziomkach zaszyty...

...o współczującym Elku...

Laj laj laj...

...przynajmniej takie czereśnie są przez cały rok...

Wbrew zimie...!

Prawdopodobnie w d-moll...

Oto stówka stuka...

Setny post, akurat w takiej tonacji się trafił...

Nieś po rosie w dal w zapłakany świat...

Ostatnimi czasy przebywam gdzieś ciągle między "Czasem Honoru", Świętem Niepodległości, hymnem i barwami narodowymi a Koncertem Pieśni Patriotycznych...

"Deszcz, jesienny deszcz" od kilku dni gra mi w głowie...

Wam też może zagrać, jeśli zajrzycie na stronę Poldka: KLIK

"Einu, einu..."

https://soundcloud.com/petrasiunu_parapija/einu-einu-pranciskaus-keliu

(Obrazek powstawał niezależnie od piosenki - na kolanie podczas wrześniowego Wielbienia ;) )

Sarna i towarzystwo.

W mijający właśnie weekend w stolicy Wielkopolski miały miejsce przedziwne wydarzenia...

W tramwajach na trasie FRANOWO - OGRODY zaobserwowano pojawienie się Elfa tulącego sarnę. Widoczny był też fragment elfowego lasu.

Elf, sarna i las widzialni byli też w pobliżu Collegium Maius,

gdzie zabawili dłuższą chwilę obserwując przechodniów

i usiłując zliczyć ich uśmiechy...

Tuż obok ulicy Szamotulskiej Elf i Sarna odnaleźli pojedynczy egzemplarz Dmuchawczyka

(aż by się rzec chciało: "Mlecyk! Chyba ostatni w tym sezonie!")

...a jeśli jest Dmuchawczyk, to 

JEST RADOŚĆ!

Nasionko dmuchawca - cd...

Ty, który...

Tak tak, wiem co mówię :)

30 maja 2013 nasionko dmuchawca odmieniło moje życie :)

Cuda dzieją się na co dzień. 

Nie zawsze są spektakularne.

Czasami wystarczy nasionko dmuchawca...

"...przecież tyle jest cudów wokół i tyle jeszcze cudów czeka na odpowiedni czas wypełnienia..."

..

Ciociowe Myśli.

Podczas gdy mARTowe myśli skoncentrowane są ostatnio na wróblach

okazuje się, że najliczniejsze ptactwo w okolicy to bociany...

Wprawdzie ich nie widuję, ale widzialne i słyszalne są skutki...:

Prawie codziennie ostatnio dostaję wieści :

a to że bociek wylądował, 

a to że właśnie wystartował, 

a to że jest gdzieś w drodze...

Dziś jeden z bocianów dotarł na miejsce po znojnej podróży...

I tym samym zostałam uciociulona pojawieniem się na świecie maleńkiej Igi.

Kartka powstała chyba kilkanaście lat temu...

I czekała na swój dzień.

Dziś się doczekała :)

Czekały też jakiś czas kolczyki do lansiku na wspólne spacery dla Igulowej Mamusi:

***

Tak, no już bardziej chyba ciocią być nie można...

Z zawodu - ciocia ;)

Prywatnie - ciocia.

W Rodzinie - ciocia.

Dla dzieciatych Przyjaciół - ciocia.

Potrzebujesz cioci...?

Pisz śmiało!

;)

Ot, trzeba mi wdziać czepeczek i na fotelu bujanym zasiąść przy kominku i wytwarzać na szydełku niekończące się ilości skarpeciątek, papuciątek, misiów, koal, żyraf i czego tam jeszcze...

Choć bardziej klimatyczne byłyby druty...

Niestety nie umiem :(

Ale co tam, i tak nie mam kominka i bujanego fotela, skoro więc ciocioklimat tak czy siak legł w gruzach, to niech już będzie to szydełko...

Ciociuję wszystkich serdecznie!

***

"...Sprawiłeś, że nawet usta dzieci i niemowląt oddają Ci chwałę,

na przekór Twym przeciwnikom, aby poskromić nieprzyjaciela i wroga..."

Ps 8

Niech każde Nowe Życie i wszelkie ziemskie Życie wielbi swego Stwórcę...

...tylko...

"...tak ogromnie, bardzo, jeszcze więcej może..."

Spojrzeć w Oczy...

..

"Rysowany pacierz"

Nie wszystkie bajeczki lubię.

Dziś jednak usłyszałam Bajeczkę jakby wymyśloną specjalnie dla mnie :)

To nic, że słyszało ją mnóstwo ludzi zebranych na 11:30 u Dominikanów.

To nic, że Bajko-Opowiadacz - O. Wojciech Prus OP mnie nie zna :)

Baja była dla mnie! :)
Już sam tytuł sprawił, że nastawiłam wszystkie możliwe uszy :)

"Rysowany pacierz"

Bajeczka była o Krzysiu, który tak się smucił gdy nie udawało mu się strzelić gola, że aż się obrażał... 

I o cioci Klarze, która też się smuciła (bo jej np. szybę w aucie pod klasztorem Dominikanów wybili i aparat ukradli), ale nawet jak się smuciła, można było zjeść z nią tort z truskawkami...

I o mądrej prababci Balbinie, która przed laty udzieliła cioci Klarze cennej rady...

Rada oczywiście łączyła się z tytułowym rysowaniem...
Było o rysowaniu Smutków...
O rysowaniu przykrości i pokazywaniu ich Bogu...
I o tym co się wtedy dzieje...

Lepszego momentu na taką rysunkową bajeczkę być nie mogło...:o)

Przez całe kazanie nie byłam w stanie powstrzymać gigantycznego uśmiechu...
Pod koniec już mnie cała twarz bolała od uśmiechów...
:) :) :)

Jakże bym chciała by wydano audiobook z Prusowymi bajami...:o)
(Książka pisana nie odda tego, co O. Wojciech wyraża głosem)

(Tu bajkowa ciocia Klara gdy była mała. Wiem, że ręce nie wyszły. No i co z tego. Każdy rysuji jak umi! :P)

Ciekawe dlaczego tak jest, że Dzieci w sposób naturalny rysują swoje smutki, radości, marzenia, nadzieje, myśli, to co w nich jest na daną chwilę...
A potem przestają.

Ciekawe ilu z dorosłych, którzy dziś zawitali do poznańskich Dominikanów na 11:30 zdecydowało się wieczorem sięgnąć po kartkę i "cuś" rysującego...

REKLAMA
Jakby co, to w "Biedronce" jest promocja na niezawodne, niezrównane, bezkonkurencyjne kredki Bambino! :)
PO REKLAMIE

;o)

Jak ja je luuuuuuuubię :)

"Szalik pełen nut"

W tym tygodniu zaprzyjaźniłam się z Wandą Chotomską.

Do tego stopnia, że dziś mARTowe Myśli splotły się z Myślami Wandowymi.

Wiele wierszy spośród tych, które są proponowane dziś w programach dla przedszkolaków budzi moje zażenowanie... Są okropne, naprawdę...;) Nawet jeśli treść jest ok, to forma... (wielokropek...).

Oczywiście nie mówię o klasyce polskiej literatury dziecięcej, ale o "poetyckich nowinkach", wymyślanych na potrzeby tematów w podręcznikach.

Chotomska jakoś mnie chyba ominęła w moim dzieciństwie...

(Mamo, Tato - dlaczego??!)

Tymczasem zbiór jej wierszy wpadł mi w ręce w tym tygodniu i zachwycił mnie...

Zaśmiewam się przy niektórych utworach, przy innych zamyślam, choć to literatura typowo dziecięca...

Jeden wiersz zainspirował mnie do tego stopnia, że powstały ilustracje...;)

Jeszcze mi się to w życiu nie zdarzyło, choć Mama Teresa usilnie do ilustrowania namawiała ;)

Zawsze się z tego śmiałam, a tymczasem inspiracja przyfrunęła sama i stało się ;)

Oto Inspiracja:

"Szalik pełen nut"

Robię szalik na drutach

z mięciuteńkiej wełenki,

druty grają przygrywkę

do zimowej piosenki.

Oczko biegnie za oczkiem,

tak jak nuta za nutą

będę miała piosenkę

z kłębka wełny wysnutą.

Gdy świat, cały świat

w białych piórkach,

biały płot, biały las,

biała górka,

a ja pędzę coraz prędzej

przez ten świat

i w szaliku niosę wiatr.

Roztańczyły się nuty,

roztańczyły się frędzle,

a ja pędzę i pędzę.

Coraz prędzej i prędzej.

Śpiewająco przefrunę

grudzień, styczeń i luty,

nie zatrzymam się w biegu,

aż wyśpiewam te nuty.